❄️ Bucketlist Roadtrip – Kiruna🌌

6 februari – eindelijk onderweg

6 februari. De dag waar we zo naar hadden uitgekeken. De dag dat onze bucketlist roadtrip écht begon. Met als eerste bestemming: Kiruna, helemaal in het noorden van Zweden.

De start was… laten we zeggen: chaotisch.

We wilden eigenlijk om 05:15 uur vertrekken, maar ik werd pas om 05:30 uur wakker. Ondertussen appte Noelle al dat ze helemaal klaar was naar mij. Oeps. Gelukkig waren we snel ingepakt en zaten we alsnog vlot in de auto, richting het station waar we gratis konden parkeren.

Vanaf daar pakten we de trein naar Lage Zwaluwe, waar mijn paps (Haiko) ons al stond op te wachten om ons naar Schiphol Amsterdam te brengen.

Op Schiphol begon het avontuur echt. Koffers inchecken was nog even spannend — vooral die van Lina — maar met 18 kg zat ze gelukkig ruim onder de toegestane 23 kg. Opluchting.

Bij de security werd Noelle er even tussenuit gehaald vanwege een te grote fles (oeps… een te grote fles mee genomen van 350ml), dus die werd helaas weggegooid. Verder verliep alles soepel.

We speelden spelletjes, aten wat, dronken een lekkere smoothie bij La Place en keken uit het raam naar vliegtuigen terwijl we wachtten. Uiteindelijk mochten we naar gate C12 voor onze vlucht naar Stockholm.

Voor Noelle was het extra spannend: haar eerste vlucht ooit, en dan ook nog bij het raam. Het duurde eindeloos voordat we opstegen, maar eenmaal in de lucht vielen we allebei in slaap.

Noelle werd later wakker met pijn aan haar oren — niet zo fijn — en voor we het wisten waren we alweer aan het landen.

Na aankomst liepen we langs (veel te dure) souvenirwinkeltjes, aten een enorme panini en speelden opnieuw een spelletje op het vliegveld. Daarna begon het lange wachten op onze volgende vlucht…

18:00 werd 18:20, toen 18:50, toen 19:00. Iedereen die voorbij liep kreeg inmiddels een bijnaam van ons. Maar eindelijk mochten we boarden.

Voor vertrek werden de vleugels ingespoten tegen ijsvorming, iets wat we natuurlijk meteen moesten opzoeken. De vlucht duurde 1 uur en 40 minuten. We probeerden nog wat te slapen, totdat de piloot omriep dat het noorderlicht aan de linkerkant te zien zou zijn. Toevallig zaten wij daar. Helaas zagen we het nét niet --ondertussen zat onze buurvrouw bijna bij ons op schoot...., totdat haar kinderen aan de andere kant foto’s lieten zien. Zo dichtbij… en toch mis.

Aankomst in Kiruna ❄️

We landden op een klein vliegveld, midden in de sneeuw. Het was koud. Heel koud. We maakten snel een foto bij het vliegtuig, maar moesten meteen doorlopen van een mevrouw. In een kleine ruimte wachtten we op onze koffers, haalden avondeten uit een automaat en chocomel en stonden even buiten.

Toen kwam een taxichauffeur naar ons toe. Of we een rit nodig hadden? Ja, graag. We deelden de taxi met anderen (scheelde weer in de prijs) en werden afgezet bij ons huisje. De chauffeur vertelde dat hij ook aurora-tours deed en liet prachtige foto’s zien, maar het was best prijzig. We noteerden zijn nummer en gingen ons huisje bekijken — wat we echt heel mooi vonden.

Onze buren (aardige mannen uit Pakistan) checkten nog even of onze sleutel werkte. Gelukkig was dat zo. We twijfelden even bij het bed (Had hier al iemand ingeslapen…?), maar besloten dat het vast goed zat. Na een klein rondje wandelen en wat foto’s gemaakt te hebben gingen we eindelijk slapen.

Dag één zat erop.

🌌 Dag 2 – Op jacht naar het noorderlicht

We wilden om 09:00 uur opstaan, maar niemand had een wekker gezet. Oeps (weer). Om 09:30 werd Noelle wakker en maakte mij wakker. Rustig aangekleed en 20 minuten naar het stadje gelopen voor boodschappen. Op de terugweg werden we aangesproken door een vreemde man die zei dat we een heel leuk weekend tegemoet gingen. Dat klonk hoopvol.

Terug bij het huisje ontmoetten we opnieuw onze buren. Zij kwamen ook speciaal voor het noorderlicht en gingen de volgende dag alweer naar huis. We belden onze ouders, aten een tosti met ei en begonnen plannen te maken.

We boekten:

• Zondagavond: sneeuwscooter, in de hoop het noorderlicht te zien
• Zondagmiddag: huskytocht (gelukkig nét nog een plek gevonden)
• Later klopten de buren aan. Er waren verschillende taxi-opties om het noorderlicht te gaan zien. Uiteindelijk belden we de aurora-taxi van de dag ervoor. Kosten: 1250 SEK p.p., maar alleen als het noorderlicht echt zichtbaar zou zijn.

Die avond stond de kans bijna op 100%. Paniek. Lina trekte snel alles aan. Naar buiten.

Eerst zagen we niks… maar toen appte de taxi: “Het is vanavond. Over een half uur haal ik jullie op.”

Samen met de buren vertrokken we. We reden langs verschillende plekken, ver buiten Kiruna. Het was extreem koud, maar magisch. Het noorderlicht was subtiel, niet felgroen zoals op foto’s, maar wél zichtbaar — en prachtig op beeld. Bij een bevroren rivier maakten we nog meer foto’s, al werd het later mistig.

Op de terugweg zagen we ineens rendieren: een baby en zijn moeder. Ik zag ze, Noelle was jaloers 😉 en de rest van de rit speurden we de omgeving af.

Bij terugkomst bij het huisje bleek contant betalen nodig te zijn. Kleine stress — niet genoeg euro’s — maar onze buren betaalden voor ons mee. Zo lief.

Daarna speelden we nog een kaartspel bij hen thuis. Nieuwe spellen, veel gelach, een beetje fanatisme. Rond middernacht besloten we toch echt naar bed te gaan.

Dag twee in een woord: onvergetelijk!!

🐕‍🦺 Dag 3 – Husky’s & wintermagie - 🛷 Sneeuwscooters, kampvuur & winteravontuur

Noelle sliep diep. Lina voelde zich niet zo fit en ging ’s nachts warm douchen (zonder dat Noelle het merkte).

Om 10:00 uur ging de wekker. Ontbijt, rustig klaarmaken en warme kleding aan voor de hondenslee-tocht.

We liepen naar het stadje, haalden drinken bij de Coop en wachtten op de taxi. Na een korte rit kwamen we aan bij een man en zijn vrouw, met 16 enthousiaste husky’s. De honden wisten precies wat er ging gebeuren — pure energie.

We kregen dikke overalls, sokken, laarzen en extra handschoenen. De honden werden ingespannen en klaar voor vertrek.

7 kilometer over ijs en sneeuw, richting een hutje. Noelle achterop, Lina voorop. De man gaf de commando’s. Het was magisch.

Bij het hutje kregen we warme chocolademelk en cinnamon rolls, terwijl de honden even rustten. Daarna nog eens 7 kilometer terug. Nu Noelle voorop en Lina achterop. De kou was intens, maar de ervaring onbetaalbaar.

Terug bij de kennel mochten we de honden nog even aaien en (van een afstandje) namen we afscheid van de honden en werden teruggebracht naar ons huisje. Dikke sokken aan, skikleding uit, vroeg avondeten.

Na de huskytocht deden we het even rustig aan in het huisje. We aten snel wat, want we moesten alweer terug richting het stadje om opgehaald te worden voor onze sneeuwscootertocht. Dat vonden we stiekem best grappig: van husky’s rechtstreeks door naar de sneeuwscooters – winter overload.

Onze gids heette Henrik. Lina had hem geappt dat we super enthousiast waren, en zijn reactie was:
“Jihuu! :)”
Dat vonden we zó typisch Zweeds dat we er meteen om moesten lachen. In ons hoofd was Henrik nu al een beetje een hippie-achtige Zweed.

Na ongeveer 15 minuten lopen kwamen we bij het ophaalpunt. We gingen met meerdere mensen mee. De meesten reden zelf op de sneeuwscooters, maar wij hadden gekozen voor de sleetour achter de sneeuwscooter, zodat we beter konden genieten van de omgeving en misschien het noorderlicht zouden zien. Het was namelijk een echte aurora tour.

Helaas zagen we deze avond geen noorderlicht. Dat was wel even jammer.
Maar… we zaten wél ruim 2,5 uur op de sneeuwscooter en dat was al een avontuur op zich.

Halverwege stopten we bij een kampvuurtje. We kregen een warm drankje, een soort thee met cranberries – apart, maar eigenlijk best lekker. Henrik legde uit dat je bij temperaturen onder de -10 graden bijna geen vuur meer kunt maken met een gewone aansteker. Dat vonden we wel interessant om te horen.

Op dat moment gaf Noelle aan dat haar voeten echt heel koud werden. De gids schrok daar een beetje van en besloot sneller terug te rijden om te voorkomen dat haar voeten onderkoeld zouden raken.
We gingen met flink wat vaart terug, over bulten en hobbels – we stuiterden bijna uit de slee. Achteraf konden we erom lachen, maar op dat moment voelde het echt als een mini-achtbaan in de sneeuw.

Terug bij het startpunt warmden we ons snel op en trokken we de overall uit. Het was een superkoude rit geweest.
We vonden het avontuur heel bijzonder, maar twijfelden wel een beetje of het geld het waard was geweest – vooral omdat we helaas geen noorderlicht hadden gezien.

Daarna kochten we nog wat souvenirtjes en gingen we met het witte busje terug naar ons appartementje. In de groep zaten gezellige mensen: sommigen uit Australië en anderen uit Frankrijk. In de bus hebben we nog leuk gekletst.

Terug in het huisje deden we nog wat spelletjes, namen zelfs een paar shotjes en doken daarna moe maar voldaan ons bed in.
Zo eindigde dag 4.

🧊 Dag 5 – Het IJshotel & onze laatste avond

Dit was onze laatste volle dag in Kiruna.
De nacht was iets minder geslaagd, want Noelle werd wakker van Lina’s gesnurk (verkoudheid, sorry 🥲). Daardoor begonnen we de dag wat langzamer dan normaal. Lina was nog steeds niet helemaal fit.

We twijfelden tussen Camp Ripan en het IJshotel, maar het sneeuwde die dag en het noorderlicht was door de bewolking niet zichtbaar. Na wat wikken en wegen besloten we: we gaan met de bus naar het Icehotel.

Het openbaar vervoer in Kiruna was even puzzelen, want hier heb je geen handige app zoals in Nederland. Uiteindelijk kwamen we rond 14:30 uur aan bij het ijshotel.

Wauw.
Wat een plek.

We liepen rond langs de ijskamers en kunstwerken. Sommige kamers vonden we wat minder mooi (veel hoofden en gezichten), maar andere waren echt indrukwekkend:

• uilen
• Toy box
• een Japanse kamer met een draak en meerdere kamers die echt als kunstwerken aanvoelden

We lazen op de bordjes dat de kamers elk jaar opnieuw worden ontworpen door internationale kunstenaars uit onder andere Canada, Duitsland en Frankrijk. Dat maakte het extra bijzonder: je ziet hier letterlijk kunst die maar één winter bestaat.

We vonden het jammer dat niet alle kamers die we online hadden gezien er nog waren, maar we hebben alsnog ontzettend veel moois gezien.
En alsof dat nog niet genoeg was, ontdekten we ook een glijbaan bij het ijshotel. Die moesten we natuurlijk even testen. 😂

Bij de balie werden we ineens in het Nederlands aangesproken. Dat was zo onverwacht dat we echt even stil vielen. Super grappig momentje.

Rond 17:00 uur waren we klaar met rondkijken. We dachten dat er elk uur een bus terug ging… maar nee: de laatste bus ging pas om 18:15 uur. Oeps.
We hebben toen nog lekker in de lounge gezeten met warme chocolademelk en Noelle met thee om even op te warmen.

Terug in Kiruna liepen we nog langs de Coop voor snacks voor onderweg voor morgen en gingen we daarna pizza eten.
Lina nam een vegetarische pizza (die echt heel lekker was) en Noelle had een kebab met frietjes. Daarna gingen we terug naar het appartementje, praatten nog even na en gingen vroeg slapen.
Lina besloot die nacht op de bank te slapen, omdat ze bang was Noelle weer wakker te snurken door haar verkoudheid. 🥹

✈️ Dag 6 – Terug naar huis

De laatste dag.
We maakten het huisje schoon en hadden al een taxi geregeld (dezelfde als van de aurora-tour). Perfecte timing: net toen we klaar waren, stond hij voor de deur. Sleutel teruggehangen, koffers gepakt, en op naar Kiruna Airport.

Op het vliegveld moesten we zelf inchecken. De groep voor ons had nogal moeite met de self check-in, dus het duurde even.
Bij de security werd Noelle voor de tweede keer eruit gehaald: alles moest in één literzak. We vonden het allebei een beetje onzin dat dit per luchthaven anders werkt. Er moesten helaas weer spullen weggegooid worden. Niet leuk.

De vlucht naar Stockholm sliepen we bijna volledig. Lina voelde zich ziek, dus spelletjes zaten er niet in. In Stockholm wachtten we twee uur en gingen we wat eten bij een Mexicaans tentje. De taco’s waren oké, maar de nacho’s leken meer op kroepoek dan op echte nacho’s… beetje jammer. Geld niet helemaal waard.

De vlucht naar Amsterdam sliepen we ook grotendeels.
Daar werden we opgewacht en kreeg Lina een “ziekpakketje” mee (neusspray, Rinocaps – schatjes). Daarna met de auto terug richting Vlissingen, nog even langs de McDonald’s voor avondeten, en toen…
Eindelijk thuis.
In bed.
Uitslapen.

🤍 Einde van ons Kiruna-avontuur

Wat begon met een chaotische ochtend, eindigde met herinneringen die we nooit meer gaan vergeten:
huskysleeën, sneeuwscooters, rendieren, ijskunst, kampvuurtjes, nieuwe mensen leren kennen en de magie van het hoge noorden.

Kiruna, je was koud… maar zó bijzonder. ❄️✨

Wil je meer zien klik op de link hieronder voor naar een zelfgemaakte Youtube video te gaan.

Zie de video van onze roadtrip door Kiruna: Roadtrip Kiruna 2026 - Roadtrip bucketlist

✈️ Op naar het volgende avontuur…

Alsof Kiruna nog niet genoeg kriebels had gegeven, waren we nog niet eens geland of het volgende reisplan lag al op tafel. Tijdens de terugvlucht hebben we meteen onze volgende bucketlist roadtrip gepland: eind juni / begin juli naar Griekenland.✨

Tussen het dutten door zaten we al lijstjes te maken:
wat willen we absoluut zien,
wat staat al járen op onze bucketlist,
en welke plekken mogen we écht niet missen?

De voorpret is dus officieel begonnen.
En eerlijk? We kunnen nu al niet wachten.

Dat betekent maar één ding:
na Kiruna komt er heel snel een nieuwe blog aan, met nieuwe avonturen, nieuwe herinneringen en hopelijk weer net zulke mooie momenten.

Stay tuned…
dit reisdagboek krijgt sowieso een vervolg. 💙✈️