Bucketlist roadtrip door Albanië, Tirana

6 mei – De reis begint

Op 6 mei begon ons avontuur eindelijk echt. Noëlle en ik hadden eerst ergens afgesproken om samen nog wat te eten voordat we richting Brussel Airport reden. De rit verliep verrassend soepel; bijna geen file en binnen ongeveer twee uur kwamen we aan bij de parkeerplaats waar mijn auto zou blijven staan. Alleen… die parkeerplaats vinden bleek nog een hele uitdaging. Uiteindelijk kwamen we uit op een plek die meer leek op een autosloop dan op een officiële parking. Achteraf hadden we beter moeten kijken naar de informatie, want er bleek maar af en toe een shuttlebus langs te komen. Het voelde allemaal een beetje vaag en we moesten er zelf ook wel om lachen.

Na het parkeren begon het volgende avontuur: een wandeling van ongeveer veertig minuten naar het vliegveld. Op sommige stukken liepen we zelfs half te rennen om zeker te weten dat we op tijd zouden zijn. Gelukkig verliep daarna alles verrassend soepel. We konden makkelijk inchecken, waren snel door de paspoortcontrole en ook bij de gate sloot alles perfect aan op onze vlucht.

Eenmaal in het vliegtuig hadden we geluk: we zaten gewoon naast elkaar. Nog snel wat chips gehaald voordat we opstegen en daarna zaten we allebei half slapend met onze ogen dicht, moe maar vooral enthousiast voor alles wat ons nog te wachten stond in Albanië.

7 mei – Aankomst in Albanië & avontuur bij Bovilla Lake

Rond middernacht landden we eindelijk in Tirana. Omdat we alleen met handbagage reisden, konden we meteen doorlopen naar de paspoortcontrole. Dat ging alleen iets minder gezellig dan gehoopt. De medewerker daar was behoorlijk kortaf en bot, waardoor we elkaar even aankeken met de gedachte: als dit de Albanese gastvrijheid is, dan wordt het nog interessant deze vakantie.

Na de controle haalden we eerst een eSIM en wisselden we geld naar de Albanese lek. Daarna wilden we eigenlijk gewoon de bus pakken richting de stad, want dat kostte maar ongeveer 400 lek — nog geen vier euro per persoon. Maar overal werden we aangesproken door taxichauffeurs die ons probeerden mee te krijgen. Uiteindelijk vertrok de bus twee minuten later precies voor onze neus, waardoor we alsnog snel konden vertrekken.

Eenmaal in Tirana moesten we nog ons appartement zien te vinden. We hadden instructies gekregen, maar midden in de nacht bleek dat toch ingewikkelder dan gedacht. Uiteindelijk kwamen we rond 02:00 uur eindelijk aan en vielen we vrijwel meteen in slaap, want de volgende ochtend stond er alweer een tour gepland.

Om acht uur ging de wekker. Ondanks de korte nacht hadden we er enorm veel zin in, want we gingen met Dream Tours Albania naar Bovilla Lake om te hiken. Rond 09:25 werden we opgehaald vlak bij ons appartement. In het busje zaten allerlei mensen uit verschillende landen en onze gids maakte meteen een gezellige indruk. Onderweg vertelde hij van alles over de omgeving en stopten we ook nog even bij een rivier om foto’s te maken.

Daarna begon de hike richting de top van de berg. Het was eerlijk gezegd behoorlijk zwaar. Noëlle had iets minder moeite dan ik, maar ook zij vond het pittig. Gelukkig nam de gids regelmatig even de tijd om te vragen hoe het ging en konden we af en toe kort uitrusten om op adem te komen. Het laatste stuk was echt klauteren, maar toen we uiteindelijk boven kwamen, waren we het meteen vergeten. Het uitzicht over Bovilla Lake was echt prachtig.

We bleven ongeveer een uur op de top om uit te rusten en wat te drinken dat we eerder die ochtend in een klein winkeltje hadden gekocht. Alles was daar verrassend goedkoop. Het enige nadeel was dat er nergens vuilnisbakken stonden in de bergen, waardoor we onze lege blikjes en flesjes moesten blijven meesjouwen.

Na de afdaling aten we nog bij het enige restaurantje op de berg. Het eten was prima, al was het wel behoorlijk droog. Daarna reden we terug richting Tirana, maar niet helemaal terug naar ons appartement. We hadden namelijk gevraagd of de gids ons kon afzetten bij de quads, omdat dat toevallig op de route lag.

De quadtour begon pas om 17:00 uur, terwijl wij er al rond 14:30 waren. Daarom besloten we eerst een stukje door een nabijgelegen dorpje te lopen, ergens wat te drinken en meteen even te kijken hoe we eventueel later terug konden reizen. Daarna gingen we op tijd terug naar de quads, precies vijf minuten voordat onze volgende gids arriveerde.

We mochten zelf een quad uitkiezen, maar onze eerste keuze bleek iets te krachtig voor beginners. Daarom kregen we een andere en eerst een korte uitleg over hoe alles werkte. Best spannend, zeker omdat het onze eerste keer was. Na twee kleine oefenrondjes op het terrein vertrokken we richting Bovilla Lake.

De heenweg was meteen een avontuur. Het eerste stuk reed ik en later nam Noëlle het over. Smalle slingerwegen langs steile afgronden zorgden ervoor dat we allebei af en toe even flink moesten slikken. Het sturen ging soms best lastig en twee keer kwamen we iets té dicht bij de rand naar ons idee. Ondanks de spanning was het uitzicht onderweg echt geweldig.

Halverwege stopten we opnieuw bij hetzelfde restaurantje om even tot rust te komen en wat foto’s te maken. Daarna reden we weer terug naar beneden. Toen we eindelijk veilig beneden waren, zei Noëlle lachend: “Het is maar goed dat we toch nog een reisverzekering hebben afgesloten.” Daar moesten we allebei hard om lachen.

De terugweg ging gelukkig al een stuk soepeler. Ik reed weer een deel en kreeg het steeds beter onder controle. Alleen hadden we een groepje bij ons dat nogal roekeloos reed en constant aan het racen was, dus besloten wij bewust wat meer achteraan te blijven rijden.

Na afloop regelde onze gids zelfs nog een taxi terug naar ons appartement. Terwijl we wachtten, kregen we gratis drinken van hem bij het kleine marktje naast de quads — echt supervriendelijk.

Die avond wilden we nog uit eten bij een restaurant dat we online hadden gezien: Illumination Residence. Het restaurant leek op een soort luxe kasteel en zag er enorm chic uit. Alleen kwamen wij daar rond half negen ’s avonds aan in onze stoffige kleding van de quadtour. We voelden ons eerlijk gezegd behoorlijk underdressed tussen alle luxe en wisten even niet helemaal hoe we ons moesten gedragen.

Toch werden we ontzettend vriendelijk ontvangen. We bestelden een fles wijn en telkens als ons glas leeg was, werd het weer netjes bijgeschonken. De salade was echt heerlijk, al viel het hoofdgerecht wat tegen. Na een paar glazen wijn probeerden we nog een taxi te regelen, wat ineens moeilijker leek dan normaal. Uiteindelijk kwam de ober ons zelfs halen om ons naar de taxi te begeleiden.

Eenmaal terug in het appartement vielen we opnieuw moe maar voldaan in slaap, klaar voor het volgende avontuur van de volgende dag.

8 mei – Een lange tour langs kust, natuur en eilandjes

Vandaag moesten we héél vroeg opstaan, want onze tour begon al om 05:55. We zetten onze wekker om 05:00 en maakten ons snel klaar. Even iets drinken, spullen pakken en daarna weer wachten bij de ophaallocatie. Ik kreeg een appje met de exacte plek waar de gids stond en hij begeleidde ons daarna naar de bus.

Deze tour zou tussen de 12 en 14 uur duren, dus we wisten meteen dat het een lange dag ging worden. Eerst maakten we nog verschillende stops om andere mensen op te halen en om af en toe even te pauzeren voor wc of eten.

De eerste echte stop was in Durrës. Daar gingen we even snel wat eten en naar de wc. We kozen allebei een burek, maar die viel eerlijk gezegd wat tegen: hij was droog en duidelijk opgewarmd in de magnetron. Een deel van de groep ging daar ook raften, maar wij besloten vooral even uit te rusten. In de bus vielen we daarna al snel in slaap tot de volgende stop.

De volgende bestemming was the Blue Eye. We gingen daar met een soort treintje naartoe, maar kregen helaas maar 15 minuten om alles te bekijken. Het was dus vooral snel foto’s maken, even rondkijken en weer terugrennen naar het treintje. Daarna stapten we weer in de bus en probeerden we opnieuw wat slaap te pakken.

Later kwamen we aan in Saranda, waar we snel iets gingen eten. Ik nam een hamburger met frietjes en Noëlle kip met friet. Het restaurant bleek pas één dag open te zijn en lag aan het strand. Eigenlijk was het een visrestaurant, maar gelukkig hadden ze ook andere opties. Na ongeveer een uur daar te hebben gezeten, vertrokken we weer richting Ksamil.

In Ksamil vroegen we aan de gids of de boottocht die we hadden bijgeboekt wel door zou gaan, omdat het begon te regenen. Hij was zelf ook niet helemaal zeker, maar uiteindelijk hadden wij blijkbaar geluk: zodra we uitstapten uit de bus stopte de regen en kwam zelfs af en toe de zon door.

We gingen richting het strand waar de speedboot al klaar lag om ons mee te nemen langs de vier eilandjes. Bij één van de eilanden mochten we even aan land om rond te lopen en foto’s te maken, daarna gingen we weer terug richting het strand.

Terug op het strand liepen Noëlle en ik nog wat rond om souvenirs te bekijken en mooie plekken vast te leggen die we eerder op TikTok hadden gezien. Daarna verzamelden we weer bij de groep. Ik besloot nog even een frisse duik te nemen, terwijl Noëlle alleen haar voeten in het water hield — zij vond het veel te koud. Er waren geen kleedhokjes, dus ik stond tussen wat houten planken snel om te kleden, wat op zich al een avontuur was.

Toen we weer klaar waren, gingen we terug naar de bus. Onderweg pikten we de groep die was gaan raften weer op (ook een groep Nederlanders). Daarna vielen we allebei weer diep in slaap.

We werden wakker van harde muziek in de bus en een gezellige sfeer met “Who Let The Dogs Out” op vol volume. Bij een stop konden we even eten en plassen en raakten we aan de praat met andere Nederlanders in de groep om ervaringen te delen.

Daarna reden we terug richting Tirana met nog een paar korte stops onderweg. Eenmaal aangekomen gingen Noëlle en ik eerst op zoek naar eten en een ATM om wat contant geld te regelen. We kwamen langs een Italiaans restaurant en besloten daar te eten. Uiteindelijk aten we allebei een pizza en dat was echt perfect na zo’n lange dag.

Daarna gingen we terug naar ons appartement. We pakten alvast onze tassen in, namen een douche en maakten alles netjes, zodat we de volgende dag alleen nog naar het vliegveld hoefden voor de terugreis na de laatste tour.

9 mei – De laatste dag in Albanië

Vandaag was alweer onze laatste dag in Albanië. We werden om 10:00 opgehaald, dus stonden we rond 09:00 op. Snel aankleden, laatste spullen in de rugtas en nog even langs een broodjeszaak voor ontbijt. Ik nam een broodje salami en kaas, Noëlle eentje met kip. Daarna wachtten we op onze gids voor de laatste tour.

Die dag hadden we geluk: we waren de enige in de groep, dus we kregen een soort privé tour met onze gids Edi.

We begonnen bij een kasteel. Eenmaal boven aangekomen bleek het eigenlijk gesloten te zijn, maar er kwam precies een kat naar buiten gelopen die meteen onze aandacht trok. Terwijl we daar stonden te aaien, kwam de eigenaar alsnog aan en mochten we toch naar binnen. De kat liep gewoon met ons mee alsof hij de gids zelf was.

Binnen was het echt prachtig: oude muren, originele details en een sfeer alsof de tijd had stilgestaan. De eigenaar grapte zelfs dat mensen de kat interessanter vonden dan het kasteel — en eerlijk gezegd was dat soms ook een beetje zo. Na ons bezoek kochten we wat drinken en bleven we nog even rondlopen, terwijl de kat ons tot aan beneden bleef volgen. Onze gids Edi gaf hem zelfs wat eten van het lokale marktje.

Onderweg kwamen we ook nog een hond tegen, en Noëlle grapte meteen dat we eigenlijk ook nog eten voor hem moesten halen. We maakten er een moment van dat we zeiden dat we de volgende keer als we naar een land met loslopende dieren gaan, snoepjes moeten meenemen. Gelukkig zag je hier ook wel dat de dieren goed verzorgd werden en dat mensen er echt op letten.

Daarna gingen we door naar het ziplinen. Dat zorgde nog even voor wat chaos, want wij dachten dat het inbegrepen was in de tour, maar dat bleek niet zo te zijn. We zijn letterlijk drie keer op en neer gelopen naar de auto van onze gids om het te regelen, maar uiteindelijk konden we toch gaan.

Toen we klaarstonden, werd nog gevraagd of we het spannend vonden — maar dat viel eigenlijk reuze mee. Het was juist heel relaxed. Ik werd zelfs gefilmd door een drone en op de achtergrond hoorde ik muziek van Roxy Dekker. Toen Noëlle eraan kwam, draaiden ze “Vrouwkes” van Snollebollekes. Ze hadden blijkbaar doorgegeven dat wij Nederlanders waren, wat wel echt grappig was. We kregen daarna ook nog een certificaat als herinnering.

Daarna begon het wat zwaardere gedeelte van de dag: het hiken naar de grotten. Het was ongeveer 40 minuten lopen, maar voor ons duurde het iets langer. Het was best intensief en ik had af en toe echt een korte pauze nodig. Ook onze gids Edi moest soms even op adem komen, wat stiekem wel geruststellend was.

Het had kort daarvoor geregend, waardoor het pad glad was. Gelukkig bleef het tijdens onze hike droog. Voor de zekerheid had ik wel een regenponcho meegenomen voor ons allebei.

Eenmaal bij de grotten vroeg Noëlle meteen of er vleermuizen waren. De gids antwoordde: “Natuurlijk,” waardoor ze eerst even twijfelde of ze wel naar binnen wilde. Met wat aanmoediging liep ze toch mee naar binnen, zaklampen aan, de grot in.

Binnen was het glad en op sommige stukken moesten we echt goed oppassen. We gleden hier en daar bijna uit, maar kwamen uiteindelijk veilig tot het einde waar we de vleermuizen hoorden. Ze waren niet heel dichtbij te zien, maar wel aanwezig in de verte. We stopten even voor een foto, terwijl Noëlle bewust geen fel licht wilde gebruiken om de dieren niet te storen. De gids legde ook uit dat ze blind zijn en niet door licht worden aangetrokken.

Op de terugweg gingen we wat rustiger aan en zaten we nog even op een steen om bij te komen. De afdaling ging gelukkig zonder grote problemen, al gleed ik op het allerlaatste vlakke stuk nog even weg — maar zonder echt te vallen.

Beneden aangekomen gingen we bij een restaurant zitten om even te plassen, onze modderige handen te wassen en wat te eten. We bestelden burek met spinazie en eentje met tomaat en ui, samen met brood en tzatziki. Alles was verrassend lekker en goed vullend.

Onze gids Edi was zo vriendelijk om ons daarna rechtstreeks naar het vliegveld te brengen. Daar ging het helaas iets minder soepel: het online inchecken was niet goed gegaan, waardoor we alsnog bij de balie moesten inchecken en 55 euro per persoon moesten bijbetalen. Daardoor moesten we alles een beetje gehaast regelen en waren we ook niet meer zeker of we naast elkaar zouden zitten.

Eenmaal in het vliegtuig konden we eindelijk even op adem komen. Gelukkig was er naast mij niemand geplaatst, dus kon ik Noëlle later gewoon naast mij laten schuiven zodra het mocht. Met muziek op, wat spelletjes op de telefoon en foto’s terugkijken, vloog de tijd voorbij.

We landden in Brussel en begonnen daarna aan de laatste etappe: terug naar de auto. Met onze rugtassen was het nog zo’n 35 minuten lopen. Tegen 22:00 kwamen we eindelijk bij de auto aan. Daarna zijn we nog even gestopt bij de McDonald’s in Nivelles om iets te eten, en vervolgens zijn we doorgereden om de auto van Noëlle op te halen.

Rond 01:00 ’s nachts waren we uiteindelijk echt thuis — moe, maar met een hoofd vol herinneringen aan een onvergetelijke reis.